-
1 flāgitium
flāgitium ī, n [2 FLAG-], a shameful act, passionate deed, outrage, burning shame, disgraceful thing: Flagitium facimus, T.: domestica: flagitiis vita inquinata: homo flagitiis contaminatus: nihil flagiti praetermittere, L.: tanta flagitia facere et dicere.— A shameful thing, shame, disgrace: Flagiti principium est, nudare, etc., Enn. ap. C.: Nonne id flagitium est, etc., is it not a shame? T.: haec flagitia concipere animo, absurdities.—A disgrace, rascal, scoundrel: omnium flagitiorum circum se habebat, S.— Shame, disgrace: factum flagiti plenum: Peius leto flagitium timet, H.: flagitium imperio demere, L.* * *shame, disgrace; scandal, shameful act, outrage, disgraceful thing; scoundrel -
2 īgnōminia
īgnōminia ae, f [2 in+(g)nomen], disgrace, dishonor, ignominy: nominis Romani: nisi honos ignominia putanda est: admonebat conplurīs ignominiae, S.: ignominiā mortuum adficere: gravior omni volnere, Iu.: ignominiis adfici: senatūs, inflicted by the Senate: amissarum navium, Cs.: familiae, N.—As a legal and military term, degradation, infamy, disgrace: censoria, inflicted by a censor: homines ignominiā notati: alqm ignominiā notare, Cs.: milites cum ignominiā dimissi, L.* * *disgrace, ignominy, dishonor -
3 īnfāmia
īnfāmia ae, f [infamis], ill fame, ill report, bad repute, dishonor, disgrace, infamy: rei, Cs.: ne infamiae Ea res sibi esset, T.: indicia operta infamiā: mendax, calumny, H.: infamiam ferre: infamiā aspergi, N.: se eripere ex infamiā: latro cinia nullam habent infamiam, Cs.: movere, L.: sarcire, repair, Cs.: quid enim salvis infamia nummis? Iu.—A reproach, disgrace: Cacus silvae, reproach, O.: nostri saecli, O.* * *disgrace, dishonor; infamy -
4 probrum
probrum ī, n a shameful act, base deed: ignaviae luxuriaeque probra, S.: emergere ex paternis probris.—Immodesty, lewdness, unchastity: probri insimulare feminam.—Shame, disgrace, dishonor, infamy, degradation: Quin in probro sim, T.: alquem senatu probri gratiā movere, S.: vita rustica, quam tu probro et crimini putas esse oportere, disgraceful: probrum castis inferre: terras implere probris, O.: Antoni, Romani nominis probra.—Abuse, insult, reproach, libel: epistulae plenae omnium in me probrorum: ingerere probra, L.: multa obicere: probris alqm onerare, L.* * *disgrace; abuse, insult; disgrace, shame -
5 infamia
infāmĭa, ae, f. (infamis], ill fame, ill report of a person or thing; bad repute, dishonor, disgrace, infamy (class.; cf.:ignominia, opprobrium): hominum immortalis est infamia,
Plaut. Pers. 3, 1, 27:in infamiam populo ponere,
id. Trin. 3, 3, 11:atque indignitas rei,
Caes. B. G. 7, 56:haec res est mihi infamiae,
Ter. And. 2, 6, 13:illa indicia senatoria operta dedecore et infamia,
Cic. Clu. 22, 61:ignominiam et infamiam ferre,
id. Tusc. 4, 20, 45:in summa infamia esse,
Ter. Heaut. 2, 3, 18:flagrare infamiā,
Cic. Att. 4, 18, 2:infamia notatur qui ab exercitu ignominiae causa dimissus erit,
Dig. 3, 2, 1:ictus fustium infamiam non importat,
ib. 3, 2, 22:aspergi,
Nep. Alc. 3:urgeri,
Cic. Verr. 1, 12, 36:ex infamia eripere,
id. ib. 2, 3, 60, §140: de re aliqua infamiam capere,
Hirt. B. G. 8, 30:colligere,
Just. 3, 4:habere,
Caes. B. G. 6, 22:irrogare alicui,
Dig. 3, 2, 13:inferre,
Cic. Lael. 18, 42:movere,
Liv. 44, 25, 12:ferre alicui,
Tac. A. 14, 22:sarcire,
to repair, Caes. B. C. 3, 74:libellos ad infamiam alicujus edere,
Suet. Aug. 55:trahere aliquid ad infamiam,
to bring into disrepute, to give a bad name to a thing, Tac. A. 12, 4:Cacus Aventinae timor atque infamia silvae,
Ov. F. 1, 551:saecli,
disgrace of the age, id. M. 8, 97:pecuniae,
the disgrace of avarice, Vell. 2, 33, 2:quid enim salvis infamia nummis?
Juv. 1, 48.— Plur.:si ad paupertatem admigrant infamiae, Gravior paupertas fit,
Plaut. Pers. 3, 1, 19; Tac. A. 4, 33. -
6 labes
1.lābes, is (abl. labi for labe, Lucr. 5, 930), f. [1. lābor], a fall, falling down, sinking in.I.Lit. (rare but class.):II.dare labem,
Lucr. 2, 1145:motus terrae Rhodum... gravi ruinarum labe concussit,
Just. 30, 4, 3:tantos terrae motus in Italia factos esse, ut multis locis labes factae sint terraeque desederint,
subsidences of the earth, Cic. Div. 1, 35, 78; cf.:labes agri,
id. ib. 1, 43, 97:terrae,
Liv. 42, 15; so absol.:si labes facta sit, omnemque fructum tulerit,
Dig. 19, 2, 15, § 2:labes imbris e caelo,
Arn. 5, 185.—Transf.A.A fall, stroke, ruin, destruction:B.hinc mihi prima mali labes,
the first blow of misfortune, Verg. A. 2, 97:haec prima mali labes, hoc initium impendentis ruinae fuit,
Just. 17, 1, 5: metuo legionibu' labem, Enn. ap. Diom. p. 378 P. (Ann. v. 283 Vahl.):quanta pernis pestis veniet, quanta labes larido,
Plaut. Capt. 4, 3, 3:innocentiae labes ac ruina,
Cic. Fl. 10, 24:labes in tabella,
id. Lael. 12, 41:regnorum labes,
Val. Fl. 5, 237.—Meton., ruin, destruction; of a dangerous person, one who causes ruin:2.(Verres) labes atque pernicies provinciae Siciliae,
Cic. Verr. 1, 1, 2: labes popli, Plant. Pers. 3, 3, 4.—Of a bad law:labes atque eluvies civitatis,
Cic. Dom. 20, 53.—In partic., the falling sickness, epilepsy, Ser. Samm. 57, 1018.—2.Hence, in gen.,
disease, sickness, Grat. Cyneg. 468.lābes, is, f. [Gr. lôbê, lôbeuô; cf. Curt. Griech. Etym. p. 372]. a spot, blot, stain, blemish, defect.I.Lit. ( poet. and in post-Aug. prose):II.tractata notam labemque remittunt Atramenta,
Hor. Ep. 2, 1, 235:sine labe toga,
Ov. A. A. 1, 514:purum et sine labe salinum,
Pers. 3, 25:victima labe carens,
Ov. M. 15, 130:aliqua corporis labe insignis,
Suet. Aug. 38: item quae (virgo) lingua debili sensuve aurium deminuta, aliave qua corporis labe insignita sit, Gell. 1, 12, 3.—Trop., a stain, blot, stigma, disgrace, discredit: labes macula in vestimento dicitur, et deinde metaphorikôs transfertur in homines vituperatione dignos, Paul. ex Fest. p. 121 Müll. (freq. and class.):b.animi labes nec diuturnitate evanescere, nec amnibus ullis elui potest,
Cic. Leg. 2, 10, 24:saeculi labes atque macula,
id. Balb. 6, 15:labem alicujus dignitati aspergere,
a stain, disgrace, id. Vatin. 6, 15:labem alicui inferre,
id. Cael. 18, 42:famae non sine labe meae,
Prop. 4 (5), 8, 20:domus sine labe,
Juv. 14, 69:vita sine labe peracta,
Ov. P. 2, 7, 49:abolere labem prioris ignominiae,
Tac. H. 3, 24:donec longa dies... concretam eximit labem, purumque relinquit sensum,
Verg. A. 6, 746. —Of an immoral custom:dedit hanc contagio labem,
Juv. 2, 78.— Plur.:conscientiae labes habere,
Cic. Off. 3, 21, 85:peccatorum labibus inquinati,
Lact. 4, 26; id. Ira Dei, 19.—Meton. (abstr. pro concreto), a disgrace, i. e. a good-for-nothing fellow, a wretch:habeo quem opponam labi illi atque caeno,
Cic. Sest. 8, 20:caenum illud ac labes,
id. ib. 11, 26. -
7 dēdecorō
dēdecorō āvī, ātus, āre [dedecus], to disgrace, dishonor, bring to shame: familiam, T.: se flagitiis, S.: urbis auctoritatem: neque dedecorant tua de se iudicia, H.* * *dedecorare, dedecoravi, dedecoratus V TRANSdisgrace, dishonor; bring discredit/shame on; disfigure -
8 dē-decus
dē-decus oris, n disgrace, dishonor, infamy, shame: sumptūs effusi cum dedecore: iudicia operta dedecore: domus plena dedecoris: vitam per dedecus amittere, dishonorably, S.: ob tantum dedecus amens, V.: nihil est detestabilius dedecore. — A cause of shame, disgrace, blemish, reproach, dishonor: tantum, Cs.: dolor meus vestrum dedecus haberetur: prodere visum dedecus, expose the unnatural feature, O.: quod tantum evenire dedecus potest?: si una huic dedecorist parum, T.: ampla domus dedecori domini fit: naturae, Ph.—A deed of shame, outrage, disgraceful act: Omni dedecore infamis: in dedecora incurrunt: Dedecorum pretiosus emptor, H. -
9 dēfōrmitās
dēfōrmitās ātis, f [deformis], ugliness, deformity, hideousness: insignis ad deformitatem puer: in tantā deformitate, L. — Fig., baseness, vileness, turpitude: animi: fugae: ludicra, i. e. the disgrace of appearing on the stage, Ta.* * *ugliness, deformity, blemish, disfigurement; disrepair; disgrace, degradation; inelegance, impropriety, lack of good taste (speach/writing); shapelessness -
10 dēfōrmō
dēfōrmō āvī, ātus, āre [de + forma], to bring out of shape, deform, disfigure, spoil, mar: deformatus corpore: aerumnis deformatus, S.: voltum, V.: parietes deformatos reliquit.—Fig., to mar, spoil, deteriorate, disgrace, dishonor: homo vitiis deformatus: deformandi huius causā dicere: imago viri deformata ignominiā: victoriam clade, L.: domum, V.* * *deformare, deformavi, deformatus V TRANSdesign/shape/fashion/model; outline; describe, sketch in words, delineate; disfigure, spoil, impair; (appearence); discredit, disgrace, bring shame on; transform (into something less beautiful); lay out, arrange (plan of action) -
11 dehonestāmentum
dehonestāmentum ī, n [dehonesto], that which disfigures, a blemish, disgrace, dishonor: oris, Ta.: nullum insigne, Ta.* * *source/act inflicting disgrace/dishonor; degradation; disfigurement, blimish -
12 foedō
foedō āvī, ātus, āre [1 foedus], to make foul, defile, pollute, disfigure, mutilate, mar, deform: contactu omnia foedant Inmundo, V.: voltūs Pulvere, O.: ora, Ta.: ferro volucrīs, V.: foedati agri, laid waste, L.—Fig., to disgrace, dishonor, mar, sully, desecrate: sacella turpitudine: procerum conubiis mixtis, Ta.: clade foedatus annus, L.* * *foedare, foedavi, foedatus Vdefile; pollute; disfigure, disgrace; sully -
13 indecorō
indecorō —, —, āre [2 in+decus], to disgrace, disfigure: Indecorant bene nata culpae, H.* * *indecorare, indecoravi, indecoratus V -
14 inhonestō
inhonestō —, —, āre [inhonestus], to dishonor, disgrace: palmas adeptas, O.* * *inhonestare, inhonestavi, inhonestatus V -
15 lābēs
lābēs is, f [2 LAB-], a falling, sinking in, subsidence: ut multis locis labes factae sint: terrae, L.— A fall, stroke, ruin, destruction: innocentiae: prima mali, first stroke of misfortune, V. — A spot, blot, stain, blemish, defect (poet.): tractata notam labemque remittunt Atramenta, H.: Victima labe carens, spotless, O.—Fig., a stain, blot, stigma, disgrace, discredit: domestica: labem integris inferre: domus sine labe, Iu.: vita sine labe peracta, O.: conscientiae labīs in animo habere.— A cause of ruin, disgrace, scandal, reproach: (Verres) provinciae, scourge: civitatis (of a bad law): labes illa atque caenum, filthy wretch.* * *landslip/subsidence; disaster/debacle; fault/defect/blot/stain/blemish/dishonor -
16 opprobrium (obp-)
opprobrium (obp-) ī, n [ob+probrum], a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium: opprobria culpae, H.: opprobrio fuisse adulescentibus, si, etc.—A reproach, taunt, abuse, abusive word: morderi opprobriis falsis, H.: dicere, O.— Fig., of persons, a reproach, disgrace: Cecropiae domūs, H.: generis, O. -
17 pudor
pudor ōris, m [4 PV-], a shrinking from blame, desire of approval, shame, shamefastness, modesty, decency, propriety: patris, before a father, T.: ex hac parte pugnat pudor, illinc petulantia: ut pudorem rubor consequatur: detractandi certaminis, L.: pudore fractus: paupertatis pudor et fuga, a poor man's modesty, H.: ignominiae maritimae, L.: pudor est promissa referre, I shrink from telling, O.—Person.: Ante, Pudor, quam te violo, modesty, V.— A sense of right, conscientiousness, honor, propriety: qui (pudor) ornat aetatem: oratio digna equitis Romani pudore: omnium qui tecum sunt: adeo omnia regebat pudor, L.— Shame, a cause for shame, ignominy, disgrace: nostrum volgat clamore pudorem, O.: amicitia, quae impetrata gloriae sibi, non pudori sit, should not be a disgrace, L.: sed enim narrare pudori est, Quā, etc., O.— A blush: famosus, O.— Chastity, modesty: laesus, O.* * *decency, shame; sense of honor; modesty; bashfulness -
18 rubor
rubor ōris, m [RVB-], redness: candore mixtus rubor: fucati medicamenta candoris et ruboris, cosmetics: cui plurimus ignem Subiecit rubor, V.: saevus ille voltus et rubor, Ta.: oculis dabat ira ruborem, O.: Tyrios incocta rubores, i. e. purple, V.— A redness of the skin, flush, blush: pudorem rubor consequitur: Masinissae rubor suffusus, L.: notavit Ora rubor, O.—Fig., shamefastness, bashfulness, modesty: praestet ruborem suum verborum turpitudine vitandā: ruborem incutere, L.— A cause of shame, shame, disgrace: censoris iudicium damnato ruborem adfert: duas res ei rubori fuisse, unam, quod, etc., L.: Nec rubor est emisse palam, O.: nec rubor inter comites aspici, Ta.* * *redness, blush; modesty, capacty to blush; shame, disgrace, what causes blush -
19 turpitūdō
turpitūdō inis, f [turpis], unsightliness, repulsiveness, foulness, deformity: an est ullum maius malum turpitudine?—Fig., baseness, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude: ut nulla turpitudo ab accusatore obiceretur: turpitudinem delere ac tollere: vitandae turpitudinis causā: cum summā turpitudine aetatem agere, S.: ut turpitudinem fugae virtute delerent, Cs.: turpitudinum societas, fellowship in vile practices: qui est gurges turpitudinum omnium.* * *ugliness/deformity; shame/indecency; nakedness/genitals; disgrace; turpitude -
20 dedecit
Ibe unsuitable/unbecoming to; bring disgrace/dishonor uponIIbe unsuitable/unbecoming to; bring disgrace/dishonor upon; (also TRANS)
См. также в других словарях:
disgrâce — [ disgras ] n. f. • 1539; it. disgrazia → grâce 1 ♦ Vieilli Perte des bonnes grâces, de la faveur (d une personne dont on dépend). ⇒ défaveur. « Lorsque tout tremble devant le tyran, et qu il est aussi dangereux d encourir sa faveur que de… … Encyclopédie Universelle
Disgrace (film) — Disgrace Directed by Steve Jacobs Produced by Steve Jacobs Anna Maria Monticelli Emile Sherman … Wikipedia
Disgrace (band) — Disgrace is a Finnish rock band. Disgrace was founded in the city of Turku at 1987.Disgrace has played hundreds of gigs during their career, most of them in continental Europe [http://www.riemu.com/artistit/disgrace.html] . The band is known for… … Wikipedia
disgrace — n Disgrace, dishonor, disrepute, shame, infamy, ignominy, opprobrium, obloquy, odium mean the state, condition, character, or less often the cause of suffering disesteem and of enduring reproach or severe censure. Disgrace may imply no more than… … New Dictionary of Synonyms
disgrâce — DISGRÂCE. s. f. Perte, privation des bonnes grâces d une personne puissante. On ne sait d où vient sa disgrâce, la cause, le sujet de sa disgrâce. Tomber en disgrâce. Encourir la disgrâce du Prin ce. Durant sa disgrâce. f♛/b] Il signifie aussi,… … Dictionnaire de l'Académie Française 1798
disgrace — Disgrace. s. f. Défaveur, perte, privation des bonnes graces d une personne puissante. On ne sçait d où vient sa disgrace. la cause, le sujet de sa disgrace. estre en disgrace. tomber en disgrace. encourir la disgrace du Prince. durant sa… … Dictionnaire de l'Académie française
Disgrace — Disgrâce (roman) Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglai … Wikipédia en Français
Disgrâce — (roman) Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglai … Wikipédia en Français
Disgrâce (roman) — Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglais … Wikipédia en Français
Disgrace — Dis*grace , v. t. [imp. & p. p. {Disgraced}; p. pr. & vb. n. {Disgracing}.] [Cf. F. disgracier. See {Disgrace}, n.] 1. To put out of favor; to dismiss with dishonor. [1913 Webster] Flatterers of the disgraced minister. Macaulay. [1913 Webster]… … The Collaborative International Dictionary of English
Disgrace — Dis*grace (?; 277), n. [F. disgr[^a]ce; pref. dis (L. dis ) + gr[^a]ce. See {Grace}.] 1. The condition of being out of favor; loss of favor, regard, or respect. [1913 Webster] Macduff lives in disgrace. Shak. [1913 Webster] 2. The state of being… … The Collaborative International Dictionary of English