Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

a disgrace

  • 1 flāgitium

        flāgitium ī, n    [2 FLAG-], a shameful act, passionate deed, outrage, burning shame, disgraceful thing: Flagitium facimus, T.: domestica: flagitiis vita inquinata: homo flagitiis contaminatus: nihil flagiti praetermittere, L.: tanta flagitia facere et dicere.— A shameful thing, shame, disgrace: Flagiti principium est, nudare, etc., Enn. ap. C.: Nonne id flagitium est, etc., is it not a shame? T.: haec flagitia concipere animo, absurdities.—A disgrace, rascal, scoundrel: omnium flagitiorum circum se habebat, S.— Shame, disgrace: factum flagiti plenum: Peius leto flagitium timet, H.: flagitium imperio demere, L.
    * * *
    shame, disgrace; scandal, shameful act, outrage, disgraceful thing; scoundrel

    Latin-English dictionary > flāgitium

  • 2 īgnōminia

        īgnōminia ae, f    [2 in+(g)nomen], disgrace, dishonor, ignominy: nominis Romani: nisi honos ignominia putanda est: admonebat conplurīs ignominiae, S.: ignominiā mortuum adficere: gravior omni volnere, Iu.: ignominiis adfici: senatūs, inflicted by the Senate: amissarum navium, Cs.: familiae, N.—As a legal and military term, degradation, infamy, disgrace: censoria, inflicted by a censor: homines ignominiā notati: alqm ignominiā notare, Cs.: milites cum ignominiā dimissi, L.
    * * *
    disgrace, ignominy, dishonor

    Latin-English dictionary > īgnōminia

  • 3 īnfāmia

        īnfāmia ae, f    [infamis], ill fame, ill report, bad repute, dishonor, disgrace, infamy: rei, Cs.: ne infamiae Ea res sibi esset, T.: indicia operta infamiā: mendax, calumny, H.: infamiam ferre: infamiā aspergi, N.: se eripere ex infamiā: latro cinia nullam habent infamiam, Cs.: movere, L.: sarcire, repair, Cs.: quid enim salvis infamia nummis? Iu.—A reproach, disgrace: Cacus silvae, reproach, O.: nostri saecli, O.
    * * *
    disgrace, dishonor; infamy

    Latin-English dictionary > īnfāmia

  • 4 probrum

        probrum ī, n    a shameful act, base deed: ignaviae luxuriaeque probra, S.: emergere ex paternis probris.—Immodesty, lewdness, unchastity: probri insimulare feminam.—Shame, disgrace, dishonor, infamy, degradation: Quin in probro sim, T.: alquem senatu probri gratiā movere, S.: vita rustica, quam tu probro et crimini putas esse oportere, disgraceful: probrum castis inferre: terras implere probris, O.: Antoni, Romani nominis probra.—Abuse, insult, reproach, libel: epistulae plenae omnium in me probrorum: ingerere probra, L.: multa obicere: probris alqm onerare, L.
    * * *
    disgrace; abuse, insult; disgrace, shame

    Latin-English dictionary > probrum

  • 5 infamia

    infāmĭa, ae, f. (infamis], ill fame, ill report of a person or thing; bad repute, dishonor, disgrace, infamy (class.; cf.:

    ignominia, opprobrium): hominum immortalis est infamia,

    Plaut. Pers. 3, 1, 27:

    in infamiam populo ponere,

    id. Trin. 3, 3, 11:

    atque indignitas rei,

    Caes. B. G. 7, 56:

    haec res est mihi infamiae,

    Ter. And. 2, 6, 13:

    illa indicia senatoria operta dedecore et infamia,

    Cic. Clu. 22, 61:

    ignominiam et infamiam ferre,

    id. Tusc. 4, 20, 45:

    in summa infamia esse,

    Ter. Heaut. 2, 3, 18:

    flagrare infamiā,

    Cic. Att. 4, 18, 2:

    infamia notatur qui ab exercitu ignominiae causa dimissus erit,

    Dig. 3, 2, 1:

    ictus fustium infamiam non importat,

    ib. 3, 2, 22:

    aspergi,

    Nep. Alc. 3:

    urgeri,

    Cic. Verr. 1, 12, 36:

    ex infamia eripere,

    id. ib. 2, 3, 60, §

    140: de re aliqua infamiam capere,

    Hirt. B. G. 8, 30:

    colligere,

    Just. 3, 4:

    habere,

    Caes. B. G. 6, 22:

    irrogare alicui,

    Dig. 3, 2, 13:

    inferre,

    Cic. Lael. 18, 42:

    movere,

    Liv. 44, 25, 12:

    ferre alicui,

    Tac. A. 14, 22:

    sarcire,

    to repair, Caes. B. C. 3, 74:

    libellos ad infamiam alicujus edere,

    Suet. Aug. 55:

    trahere aliquid ad infamiam,

    to bring into disrepute, to give a bad name to a thing, Tac. A. 12, 4:

    Cacus Aventinae timor atque infamia silvae,

    Ov. F. 1, 551:

    saecli,

    disgrace of the age, id. M. 8, 97:

    pecuniae,

    the disgrace of avarice, Vell. 2, 33, 2:

    quid enim salvis infamia nummis?

    Juv. 1, 48.— Plur.:

    si ad paupertatem admigrant infamiae, Gravior paupertas fit,

    Plaut. Pers. 3, 1, 19; Tac. A. 4, 33.

    Lewis & Short latin dictionary > infamia

  • 6 labes

    1.
    lābes, is (abl. labi for labe, Lucr. 5, 930), f. [1. lābor], a fall, falling down, sinking in.
    I.
    Lit. (rare but class.):

    dare labem,

    Lucr. 2, 1145:

    motus terrae Rhodum... gravi ruinarum labe concussit,

    Just. 30, 4, 3:

    tantos terrae motus in Italia factos esse, ut multis locis labes factae sint terraeque desederint,

    subsidences of the earth, Cic. Div. 1, 35, 78; cf.:

    labes agri,

    id. ib. 1, 43, 97:

    terrae,

    Liv. 42, 15; so absol.:

    si labes facta sit, omnemque fructum tulerit,

    Dig. 19, 2, 15, § 2:

    labes imbris e caelo,

    Arn. 5, 185.—
    II.
    Transf.
    A.
    A fall, stroke, ruin, destruction:

    hinc mihi prima mali labes,

    the first blow of misfortune, Verg. A. 2, 97:

    haec prima mali labes, hoc initium impendentis ruinae fuit,

    Just. 17, 1, 5: metuo legionibu' labem, Enn. ap. Diom. p. 378 P. (Ann. v. 283 Vahl.):

    quanta pernis pestis veniet, quanta labes larido,

    Plaut. Capt. 4, 3, 3:

    innocentiae labes ac ruina,

    Cic. Fl. 10, 24:

    labes in tabella,

    id. Lael. 12, 41:

    regnorum labes,

    Val. Fl. 5, 237.—
    B.
    Meton., ruin, destruction; of a dangerous person, one who causes ruin:

    (Verres) labes atque pernicies provinciae Siciliae,

    Cic. Verr. 1, 1, 2: labes popli, Plant. Pers. 3, 3, 4.—Of a bad law:

    labes atque eluvies civitatis,

    Cic. Dom. 20, 53.—
    2.
    In partic., the falling sickness, epilepsy, Ser. Samm. 57, 1018.—

    Hence, in gen.,

    disease, sickness, Grat. Cyneg. 468.
    2.
    lābes, is, f. [Gr. lôbê, lôbeuô; cf. Curt. Griech. Etym. p. 372]. a spot, blot, stain, blemish, defect.
    I.
    Lit. ( poet. and in post-Aug. prose):

    tractata notam labemque remittunt Atramenta,

    Hor. Ep. 2, 1, 235:

    sine labe toga,

    Ov. A. A. 1, 514:

    purum et sine labe salinum,

    Pers. 3, 25:

    victima labe carens,

    Ov. M. 15, 130:

    aliqua corporis labe insignis,

    Suet. Aug. 38: item quae (virgo) lingua debili sensuve aurium deminuta, aliave qua corporis labe insignita sit, Gell. 1, 12, 3.—
    II.
    Trop., a stain, blot, stigma, disgrace, discredit: labes macula in vestimento dicitur, et deinde metaphorikôs transfertur in homines vituperatione dignos, Paul. ex Fest. p. 121 Müll. (freq. and class.):

    animi labes nec diuturnitate evanescere, nec amnibus ullis elui potest,

    Cic. Leg. 2, 10, 24:

    saeculi labes atque macula,

    id. Balb. 6, 15:

    labem alicujus dignitati aspergere,

    a stain, disgrace, id. Vatin. 6, 15:

    labem alicui inferre,

    id. Cael. 18, 42:

    famae non sine labe meae,

    Prop. 4 (5), 8, 20:

    domus sine labe,

    Juv. 14, 69:

    vita sine labe peracta,

    Ov. P. 2, 7, 49:

    abolere labem prioris ignominiae,

    Tac. H. 3, 24:

    donec longa dies... concretam eximit labem, purumque relinquit sensum,

    Verg. A. 6, 746. —Of an immoral custom:

    dedit hanc contagio labem,

    Juv. 2, 78.— Plur.:

    conscientiae labes habere,

    Cic. Off. 3, 21, 85:

    peccatorum labibus inquinati,

    Lact. 4, 26; id. Ira Dei, 19.—
    b.
    Meton. (abstr. pro concreto), a disgrace, i. e. a good-for-nothing fellow, a wretch:

    habeo quem opponam labi illi atque caeno,

    Cic. Sest. 8, 20:

    caenum illud ac labes,

    id. ib. 11, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > labes

  • 7 dēdecorō

        dēdecorō āvī, ātus, āre    [dedecus], to disgrace, dishonor, bring to shame: familiam, T.: se flagitiis, S.: urbis auctoritatem: neque dedecorant tua de se iudicia, H.
    * * *
    dedecorare, dedecoravi, dedecoratus V TRANS
    disgrace, dishonor; bring discredit/shame on; disfigure

    Latin-English dictionary > dēdecorō

  • 8 dē-decus

        dē-decus oris, n    disgrace, dishonor, infamy, shame: sumptūs effusi cum dedecore: iudicia operta dedecore: domus plena dedecoris: vitam per dedecus amittere, dishonorably, S.: ob tantum dedecus amens, V.: nihil est detestabilius dedecore. — A cause of shame, disgrace, blemish, reproach, dishonor: tantum, Cs.: dolor meus vestrum dedecus haberetur: prodere visum dedecus, expose the unnatural feature, O.: quod tantum evenire dedecus potest?: si una huic dedecorist parum, T.: ampla domus dedecori domini fit: naturae, Ph.—A deed of shame, outrage, disgraceful act: Omni dedecore infamis: in dedecora incurrunt: Dedecorum pretiosus emptor, H.

    Latin-English dictionary > dē-decus

  • 9 dēfōrmitās

        dēfōrmitās ātis, f    [deformis], ugliness, deformity, hideousness: insignis ad deformitatem puer: in tantā deformitate, L. — Fig., baseness, vileness, turpitude: animi: fugae: ludicra, i. e. the disgrace of appearing on the stage, Ta.
    * * *
    ugliness, deformity, blemish, disfigurement; disrepair; disgrace, degradation; inelegance, impropriety, lack of good taste (speach/writing); shapelessness

    Latin-English dictionary > dēfōrmitās

  • 10 dēfōrmō

        dēfōrmō āvī, ātus, āre    [de + forma], to bring out of shape, deform, disfigure, spoil, mar: deformatus corpore: aerumnis deformatus, S.: voltum, V.: parietes deformatos reliquit.—Fig., to mar, spoil, deteriorate, disgrace, dishonor: homo vitiis deformatus: deformandi huius causā dicere: imago viri deformata ignominiā: victoriam clade, L.: domum, V.
    * * *
    deformare, deformavi, deformatus V TRANS
    design/shape/fashion/model; outline; describe, sketch in words, delineate; disfigure, spoil, impair; (appearence); discredit, disgrace, bring shame on; transform (into something less beautiful); lay out, arrange (plan of action)

    Latin-English dictionary > dēfōrmō

  • 11 dehonestāmentum

        dehonestāmentum ī, n    [dehonesto], that which disfigures, a blemish, disgrace, dishonor: oris, Ta.: nullum insigne, Ta.
    * * *
    source/act inflicting disgrace/dishonor; degradation; disfigurement, blimish

    Latin-English dictionary > dehonestāmentum

  • 12 foedō

        foedō āvī, ātus, āre    [1 foedus], to make foul, defile, pollute, disfigure, mutilate, mar, deform: contactu omnia foedant Inmundo, V.: voltūs Pulvere, O.: ora, Ta.: ferro volucrīs, V.: foedati agri, laid waste, L.—Fig., to disgrace, dishonor, mar, sully, desecrate: sacella turpitudine: procerum conubiis mixtis, Ta.: clade foedatus annus, L.
    * * *
    foedare, foedavi, foedatus V
    defile; pollute; disfigure, disgrace; sully

    Latin-English dictionary > foedō

  • 13 indecorō

        indecorō —, —, āre    [2 in+decus], to disgrace, disfigure: Indecorant bene nata culpae, H.
    * * *
    indecorare, indecoravi, indecoratus V

    Latin-English dictionary > indecorō

  • 14 inhonestō

        inhonestō —, —, āre    [inhonestus], to dishonor, disgrace: palmas adeptas, O.
    * * *
    inhonestare, inhonestavi, inhonestatus V

    Latin-English dictionary > inhonestō

  • 15 lābēs

        lābēs is, f    [2 LAB-], a falling, sinking in, subsidence: ut multis locis labes factae sint: terrae, L.— A fall, stroke, ruin, destruction: innocentiae: prima mali, first stroke of misfortune, V. — A spot, blot, stain, blemish, defect (poet.): tractata notam labemque remittunt Atramenta, H.: Victima labe carens, spotless, O.—Fig., a stain, blot, stigma, disgrace, discredit: domestica: labem integris inferre: domus sine labe, Iu.: vita sine labe peracta, O.: conscientiae labīs in animo habere.— A cause of ruin, disgrace, scandal, reproach: (Verres) provinciae, scourge: civitatis (of a bad law): labes illa atque caenum, filthy wretch.
    * * *
    landslip/subsidence; disaster/debacle; fault/defect/blot/stain/blemish/dishonor

    Latin-English dictionary > lābēs

  • 16 opprobrium (obp-)

        opprobrium (obp-) ī, n    [ob+probrum], a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium: opprobria culpae, H.: opprobrio fuisse adulescentibus, si, etc.—A reproach, taunt, abuse, abusive word: morderi opprobriis falsis, H.: dicere, O.— Fig., of persons, a reproach, disgrace: Cecropiae domūs, H.: generis, O.

    Latin-English dictionary > opprobrium (obp-)

  • 17 pudor

        pudor ōris, m    [4 PV-], a shrinking from blame, desire of approval, shame, shamefastness, modesty, decency, propriety: patris, before a father, T.: ex hac parte pugnat pudor, illinc petulantia: ut pudorem rubor consequatur: detractandi certaminis, L.: pudore fractus: paupertatis pudor et fuga, a poor man's modesty, H.: ignominiae maritimae, L.: pudor est promissa referre, I shrink from telling, O.—Person.: Ante, Pudor, quam te violo, modesty, V.— A sense of right, conscientiousness, honor, propriety: qui (pudor) ornat aetatem: oratio digna equitis Romani pudore: omnium qui tecum sunt: adeo omnia regebat pudor, L.— Shame, a cause for shame, ignominy, disgrace: nostrum volgat clamore pudorem, O.: amicitia, quae impetrata gloriae sibi, non pudori sit, should not be a disgrace, L.: sed enim narrare pudori est, Quā, etc., O.— A blush: famosus, O.— Chastity, modesty: laesus, O.
    * * *
    decency, shame; sense of honor; modesty; bashfulness

    Latin-English dictionary > pudor

  • 18 rubor

        rubor ōris, m    [RVB-], redness: candore mixtus rubor: fucati medicamenta candoris et ruboris, cosmetics: cui plurimus ignem Subiecit rubor, V.: saevus ille voltus et rubor, Ta.: oculis dabat ira ruborem, O.: Tyrios incocta rubores, i. e. purple, V.— A redness of the skin, flush, blush: pudorem rubor consequitur: Masinissae rubor suffusus, L.: notavit Ora rubor, O.—Fig., shamefastness, bashfulness, modesty: praestet ruborem suum verborum turpitudine vitandā: ruborem incutere, L.— A cause of shame, shame, disgrace: censoris iudicium damnato ruborem adfert: duas res ei rubori fuisse, unam, quod, etc., L.: Nec rubor est emisse palam, O.: nec rubor inter comites aspici, Ta.
    * * *
    redness, blush; modesty, capacty to blush; shame, disgrace, what causes blush

    Latin-English dictionary > rubor

  • 19 turpitūdō

        turpitūdō inis, f    [turpis], unsightliness, repulsiveness, foulness, deformity: an est ullum maius malum turpitudine?—Fig., baseness, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude: ut nulla turpitudo ab accusatore obiceretur: turpitudinem delere ac tollere: vitandae turpitudinis causā: cum summā turpitudine aetatem agere, S.: ut turpitudinem fugae virtute delerent, Cs.: turpitudinum societas, fellowship in vile practices: qui est gurges turpitudinum omnium.
    * * *
    ugliness/deformity; shame/indecency; nakedness/genitals; disgrace; turpitude

    Latin-English dictionary > turpitūdō

  • 20 dedecit

    I
    be unsuitable/unbecoming to; bring disgrace/dishonor upon
    II
    be unsuitable/unbecoming to; bring disgrace/dishonor upon; (also TRANS)

    Latin-English dictionary > dedecit

См. также в других словарях:

  • disgrâce — [ disgras ] n. f. • 1539; it. disgrazia → grâce 1 ♦ Vieilli Perte des bonnes grâces, de la faveur (d une personne dont on dépend). ⇒ défaveur. « Lorsque tout tremble devant le tyran, et qu il est aussi dangereux d encourir sa faveur que de… …   Encyclopédie Universelle

  • Disgrace (film) — Disgrace Directed by Steve Jacobs Produced by Steve Jacobs Anna Maria Monticelli Emile Sherman …   Wikipedia

  • Disgrace (band) — Disgrace is a Finnish rock band. Disgrace was founded in the city of Turku at 1987.Disgrace has played hundreds of gigs during their career, most of them in continental Europe [http://www.riemu.com/artistit/disgrace.html] . The band is known for… …   Wikipedia

  • disgrace — n Disgrace, dishonor, disrepute, shame, infamy, ignominy, opprobrium, obloquy, odium mean the state, condition, character, or less often the cause of suffering disesteem and of enduring reproach or severe censure. Disgrace may imply no more than… …   New Dictionary of Synonyms

  • disgrâce — DISGRÂCE. s. f. Perte, privation des bonnes grâces d une personne puissante. On ne sait d où vient sa disgrâce, la cause, le sujet de sa disgrâce. Tomber en disgrâce. Encourir la disgrâce du Prin ce. Durant sa disgrâce. f♛/b] Il signifie aussi,… …   Dictionnaire de l'Académie Française 1798

  • disgrace — Disgrace. s. f. Défaveur, perte, privation des bonnes graces d une personne puissante. On ne sçait d où vient sa disgrace. la cause, le sujet de sa disgrace. estre en disgrace. tomber en disgrace. encourir la disgrace du Prince. durant sa… …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Disgrace — Disgrâce (roman) Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglai …   Wikipédia en Français

  • Disgrâce — (roman) Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglai …   Wikipédia en Français

  • Disgrâce (roman) — Disgrâce Auteur John Maxwell Coetzee Genre Roman Version originale Titre original Disgrace Éditeur original Secker Warburg Langue originale Anglais …   Wikipédia en Français

  • Disgrace — Dis*grace , v. t. [imp. & p. p. {Disgraced}; p. pr. & vb. n. {Disgracing}.] [Cf. F. disgracier. See {Disgrace}, n.] 1. To put out of favor; to dismiss with dishonor. [1913 Webster] Flatterers of the disgraced minister. Macaulay. [1913 Webster]… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Disgrace — Dis*grace (?; 277), n. [F. disgr[^a]ce; pref. dis (L. dis ) + gr[^a]ce. See {Grace}.] 1. The condition of being out of favor; loss of favor, regard, or respect. [1913 Webster] Macduff lives in disgrace. Shak. [1913 Webster] 2. The state of being… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»